
Ku czci i pamiynci tych, kierzi przez wieki rynkami, rozumym i sercym budowali gniozdo rodzinne, wzbogacali i chrónili dlo prziszłych pokolyń.
Z okazji 70. urodzin z głębokim szacunkiem i wdzięcznoscią za ciepłe stosunki rodzinne dedykuje p. Janu Kurzyszowi z Czadcy brat Karol z rodziną.
Możne dziesiynć,możne wiyncej
wieków poszło w zapómniyni
łod czasu co przi studziyńce
w ciyniu, na kupce kamiyni
rynkowym łobetrził pot z czoła
człowiek co prziszeł na grónie...
połoglóndoł sie dokoła
na karkosz zawiesił gunie
loske wbił mocno do ziymi
w kierej chladać sie łosmielił
w splyciu skolo i korzyni
szczynścio,chleba i nadzieji.
Zanim na tej ślónski niwie
ślad niechała jego noga
przód pomodlił sie gorliwie
ło łopatrznosć spytoł Boga.
Z wyrchgóry jako z ambóny
z pokoróm pozdrził do nieba
a potym w tutejszi stróny
kaj krasy chladać nie trzeba.
Uciesziło sie mu łoko
nad tóm zogrodóm zielónóm
zorymbóm kopców wysoko
ze wszeckich strón łogrodzónóm.
Nad polanami w uboczi
co pstrym przikryte fortuchym
jakoby do koła łotocził
strzybno zielónym kożuchym.
Na horyzóncie tyrczały
łysawe ciuple gróniczków
psinóm zrośnióne skały
zwiónzane wiyńcami gojiczków
kiere przizdobiało słónko.
A ziymeczka łod przirody
zawóniała macierzónkóm
chlebym,jałowcym a miodym.
Warkoczym spleciónym z potoków
dolinym miyndzy gróniami
dzieliła rzyka, kieróm łod roków
po mianie Łolzóm wołali.
Kaj prastarych jedli kłody
sióngały czołym do nieba.
kaj bywoł poczóntek wody
a kóniec Bożigo chleba.
Na tym biydnym kónsku ziymie
sie mu tak zapodobało
że tu zapuscił korzynie
i łosiedlił sie na stało.
Do rónk pluwnył, wzión cieślicym
wyción lasa pore morgów
gałynzióm zawłócził krzicym
krówczacko kupił na torgu.
Na kraju lasa pod strómym
dlo swoji skrómnej rodziny
ulepił gniozdo ze słómy
drzewa, kamiynio i gliny.
Prziwitały go ty grónie
z norynczim kwiycio na hali
wycióngły ku niymu dłónie
ptoszkowie mu zaśpiywali.
A tyn chór niysło echo
snozami aż do doliny
kaj wiater wygrowoł z uciechóm
na gajdach z młodej wiyrbiny.
Jako tróhłym pełnóm złota
ta krajina malowano
łodewrziła przed nim wrota
coby ziymia łobiecano.
Przigarła go,łoswojiła
ponukła miyjsce przi stole
nakormiła, napojiła,
łopatrziła mu mozole.
A un wdziynczny tej urodzie
śmiało kroczo tóm zogrodóm
żyje skrómnie, ale w zgodzie
z panym Bogym i przirodóm.