Korzynie rodu Kurzyszów z Piosku u Jabłonkowa, Wiatrowice, Pod brzegym 47

Ku czci i pamiynci tych, kierzi przez wieki rynkami, rozumym i sercym budowali gniozdo rodzinne, wzbogacali i chrónili dlo prziszłych pokolyń.

 

MOJE GNIOZDO

Z okazji 70. urodzin z głębokim szacunkiem i wdzięcznoscią za ciepłe stosunki rodzinne dedykuje p. Janu Kurzyszowi z Czadcy brat Karol z rodziną.

Możne dziesiynć,możne wiyncej

wieków poszło w zapómniyni

łod czasu co przi studziyńce

w ciyniu, na kupce kamiyni

rynkowym łobetrził pot z czoła

człowiek co prziszeł na grónie...

 

połoglóndoł sie dokoła

na karkosz zawiesił gunie

loske wbił mocno do ziymi

w kierej chladać sie łosmielił

w splyciu skolo i korzyni

szczynścio,chleba i nadzieji.

 

Zanim na tej ślónski niwie

ślad niechała jego noga

przód pomodlił sie gorliwie

ło łopatrznosć spytoł Boga.

 

Z wyrchgóry jako z ambóny

z pokoróm pozdrził do nieba

a potym w tutejszi stróny

kaj krasy chladać nie trzeba.

 

Uciesziło sie mu łoko

nad tóm zogrodóm zielónóm

zorymbóm kopców wysoko

ze wszeckich strón łogrodzónóm.

 

Nad polanami w uboczi

co pstrym przikryte fortuchym

jakoby do koła łotocził

strzybno zielónym kożuchym.

 

Na horyzóncie tyrczały

łysawe ciuple gróniczków

psinóm zrośnióne skały

zwiónzane wiyńcami gojiczków

kiere przizdobiało słónko.

 

A ziymeczka łod przirody

zawóniała macierzónkóm

chlebym,jałowcym a miodym.

Warkoczym spleciónym z potoków

dolinym miyndzy gróniami

dzieliła rzyka, kieróm łod roków

po mianie Łolzóm wołali.

Kaj prastarych jedli kłody

sióngały czołym do nieba.

kaj bywoł poczóntek wody

a kóniec Bożigo chleba.

 

Na tym biydnym kónsku ziymie

sie mu tak zapodobało

że tu zapuscił korzynie

i łosiedlił sie na stało.

 

Do rónk pluwnył, wzión cieślicym

wyción lasa pore morgów

gałynzióm zawłócził krzicym

krówczacko kupił na torgu.

 

Na kraju lasa pod strómym

dlo swoji skrómnej rodziny

ulepił gniozdo ze słómy

drzewa, kamiynio i gliny.

 

Prziwitały go ty grónie

z norynczim kwiycio na hali

wycióngły ku niymu dłónie

ptoszkowie mu zaśpiywali.

 

A tyn chór niysło echo

snozami aż do doliny

kaj wiater wygrowoł z uciechóm

na gajdach z młodej wiyrbiny.

 

Jako tróhłym pełnóm złota

ta krajina malowano

łodewrziła przed nim wrota

coby ziymia łobiecano.

 

Przigarła go,łoswojiła

ponukła miyjsce przi stole

nakormiła, napojiła,

łopatrziła mu mozole.

 

A un wdziynczny tej urodzie 

śmiało kroczo tóm zogrodóm

żyje skrómnie, ale w zgodzie

z panym Bogym i przirodóm.

Kontakt

Karel Kurzysz

karel.kurzysz@seznam.cz

Písek 47
739 84

tel: +420 558 363 020
mob: +420 777 921 242

Vyhledávání

 

© 2008 Všechna práva vyhrazena.

Web zdarma